Rząd wie, ile zarabiasz. Bank wie, na co wydajesz. IRS wie, kiedy spóźniasz się z płatnością. Ale jakoś… Gdy biliony dolarów przepływają przez Waszyngton, nikt nie może pokazać ci paragonu.

W całych Stanach Zjednoczonych znajdują się gigantyczne strzały wlane w ziemię. Niektóre mają 70 stóp długości. Siedzą na samotnych grzbietach i pustynnych wzgórzach, wskazując na puste tereny w kierunku miejsc, których już nie widać. Większość ludzi przejeżdża obok nich, nie zdając sobie sprawy, czym są. Nigdy nie były przeznaczone dla podróżnych na ziemi. Zostały zbudowane dla pilotów. Na początku lat 20. XX wieku latanie po Ameryce było wciąż eksperymentalne. Gdy słońce zachodziło, ziemia poniżej stawała się czarną pustką. Piloci poczty lotniczej przelatujący przez kraj mieli prawie nic, co mogłoby ich prowadzić. Dlatego amerykańska poczta zbudowała coś ogromnego. Kontynentalny system nawigacji w niebie. Począwszy od połowy lat 20. inżynierowie stworzyli sieć wież sygnalizacyjnych rozciągających się od Nowego Jorku do San Francisco. Co 10–15 mil stalowa wieża wznosiła się na około 50 stóp w powietrze, zwieńczona obracającym się światłem wystarczająco mocnym, aby było widoczne z daleka. Ale piloci potrzebowali również wskazówek w ciągu dnia. Dlatego pracownicy wylewali ogromne betonowe strzały obok każdej lokalizacji sygnalizacyjnej. Większość była zamontowana na kwadratowych betonowych podstawach i pomalowana na jaskrały żółty kolor, aby mogły być widoczne z kokpitu. Każda strzała wskazywała dokładnie w kierunku następnej wieży w łańcuchu. Z powietrza nawigacja stała się prosta. Strzała. Wieża. Strzała. Wieża. Przez pustynie. Przez góry. Przez kontynent. Pod koniec lat 20. ponad 1500 wież sygnalizacyjnych utworzyło świecącą ścieżkę przez Amerykę… jeden z największych systemów nawigacyjnych, jakie kiedykolwiek zbudowano. W nocy światła migały na krajobrazie jak szlak sygnałów prowadzących pilotów przez ciemność na wiele lat przed powstaniem radaru czy satelitów. Potem technologia poszła naprzód. Do lat 40. XX wieku nawigacja radiowa uczyniła system sygnalizacyjny przestarzałym. Większość wież została zdemontowana na złom podczas II wojny światowej. Ale strzały pozostały. Setki wciąż znajdują się w zachodniej Ameryce… zniszczone, popękane i niemal zapomniane. Można je nawet zobaczyć na mapach satelitarnych, wciąż wskazujące na puste tereny w kierunku następnej wieży… chociaż wieża już dawno zniknęła.

Przed 1904 rokiem amerykański kasztan stanowił około 25% wschodnich lasów liściastych. Miliony drzew. Produkowali niezawodny coroczny owoc, karmili bydło, wspierali cykle dzikiej fauny i byli główną uprawą gotówkową na wsi. Potem pojawiła się grzybowa zaraza, która przybyła przez importowane sadzonki. W ciągu kilku dziesięcioleci dojrzałe drzewa zostały praktycznie wyeliminowane. Ćwierć korony zniknęła. Appalachy straciły system żywnościowy. Ameryka straciła symbol.