W całych Stanach Zjednoczonych znajdują się gigantyczne strzały wlane w ziemię. Niektóre mają 70 stóp długości. Siedzą na samotnych grzbietach i pustynnych wzgórzach, wskazując na puste tereny w kierunku miejsc, których już nie widać. Większość ludzi przejeżdża obok nich, nie zdając sobie sprawy, czym są. Nigdy nie były przeznaczone dla podróżnych na ziemi. Zostały zbudowane dla pilotów. Na początku lat 20. XX wieku latanie po Ameryce było wciąż eksperymentalne. Gdy słońce zachodziło, ziemia poniżej stawała się czarną pustką. Piloci poczty lotniczej przelatujący przez kraj mieli prawie nic, co mogłoby ich prowadzić. Dlatego amerykańska poczta zbudowała coś ogromnego. Kontynentalny system nawigacji w niebie. Począwszy od połowy lat 20. inżynierowie stworzyli sieć wież sygnalizacyjnych rozciągających się od Nowego Jorku do San Francisco. Co 10–15 mil stalowa wieża wznosiła się na około 50 stóp w powietrze, zwieńczona obracającym się światłem wystarczająco mocnym, aby było widoczne z daleka. Ale piloci potrzebowali również wskazówek w ciągu dnia. Dlatego pracownicy wylewali ogromne betonowe strzały obok każdej lokalizacji sygnalizacyjnej. Większość była zamontowana na kwadratowych betonowych podstawach i pomalowana na jaskrały żółty kolor, aby mogły być widoczne z kokpitu. Każda strzała wskazywała dokładnie w kierunku następnej wieży w łańcuchu. Z powietrza nawigacja stała się prosta. Strzała. Wieża. Strzała. Wieża. Przez pustynie....