"Altın çağ" da bu kadar. ABD Şubat ayında 92.000 iş kaybederken, işsizlik %4,4'e yükseldi. Aralık +48.000'den -17.000'e düşürüldü, yani 65.000 iş oranı oranı de. Ocak ayı da +130.000'den +126.000'e düşürüldü. Bu, işgücü piyasasının hızını kaybetmesi ve mesajların her şeyin harika olduğunu iddia etmesi gibi. Bağlantıda kal, Gandalv'ı takip @Microinteracti1

Başkan Trump şimdi İran savaşında riskleri dramatik şekilde artırdı. İran ile "koşulsuz teslimiyet" dışında bir anlaşma olmayacağını, ardından yeni liderliğin kurulması ve ülkenin Batı destekli yeniden inşasının yapılacağını söylüyor. Bu rejim değişikliğidir. Pratikte bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin artık tüm gücünü ortaya koyduğu anlamına geliyor. Bir savaş teslim olmak ve başka bir ülkeyi yeniden inşa etmek üzerine kurulduğunda, kısa bir operasyon olmaktan çıkar ve Irak ya da Afganistan gibi görünmeye başlar. Hava saldırılarıyla başlayan savaşlar genellikle işgallere, yeniden yapılanma projelerine ve onlarca yıl süren taahhütlere ve sonunda büyük bir kayıpa dönüşür. Trump'ın mesajı tam da bu yolu öneriyor. Önce İran'ı yenmek. Sonra yeni liderler seçin. O zaman ülkeyi yeniden inşa edin. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin İran'da yıllarca, belki onlarca yıl boyunca derinlemesine yer almasının bir planıdır. Rahatsız edici gerçek şu ki, İran yaklaşık 90 milyon nüfuslu, büyük bir orduya, bölgesel vekillere ve dış müdahaleye karşı uzun bir direniş geçmişine sahip. Bu büyüklükte ülkelere karşı savaşlar nadiren çabuk sona erer. Washington teslimiyetten ve yeniden inşadan bahsediyorsa, asıl soru artık bu savaşın ne kadar süreceği olmayabilir. Belki de ABD'nin önümüzdeki 20 yıl boyunca İran'a karışmak için sadece anlaşma imzaladığı olabilir.

Avrupa artık Amerika'yı hayal ederek oturmuyor. O dönem büyük ölçüde sona erdi. Nesiller boyunca Amerika Birleşik Devletleri, birçok Avrupalı için özgürlük, zenginlik, ihtişam ve olasılık anlamına geliyordu. Bu büyük hayaldi. İnsanlar alan, iyimserlik, fırsat, büyük evler, büyük arabalar ve geleceğe güvenle ilerleyen bir toplum hayal etti. Ama bugün birçok Avrupalının gördüğü Amerika, bir zamanlar hayal ettikleri Amerika değil. Gerçekte, Avrupalıların büyük bir kısmı artık Amerika Birleşik Devletleri'ni ziyaret etti ve kendi gözleriyle gördü. Bu önemli. İnsanlar fanteziyi yaşanmış deneyimle karşılaştırınca büyü bozulur. Birçoğu hayranlıkla değil, rahatlamayla eve döner. Orada yaşamadıkları için rahatlama. Sağlık hizmetlerinin sizi mahvedebileceği, çok fazla yerde kamusal alanın sert veya ihmal edilmiş hissettirdiği, görünür eşitsizliğin her yerde olduğu ve günlük hayatın Avrupa'da alışık olduklarından daha endişeli, ticari ve daha az insancıl göründüğü bir toplumda yol almak zorunda olmadıkları için rahatlamalar. Bu, birçok MAGA sesinin büyük yanlış anlamasıdır. Hâlâ Avrupa'nın Atlantik'in ötesine kıskançlıkla bakan yorgun bir kıta gibi konuşuyorlar. Ama bu başka bir yüzyıldan kalma eski bir senaryo. Milyonlarca insanın geride bıraktığı Avrupa, bugünün Avrupası değil. Modern Avrupa, tüm kusurlarına rağmen, birçok sıradan insanın büyüklük sloganlarından daha çok değer verdiği bir şeyi inşa etti: güvenlik, istikrar, sağlık hizmetleri, yürüyerek ulaşılabilir şehirler, düzgün altyapı, daha güçlü işçi korumaları ve daha dengeli, medeni bir yaşam kalitesi. Birçok açıdan, Avrupa şimdiden insanların sadece Amerika'nın sunabileceğini düşündüğü yaşam standardına ulaştı. Bu yüzden birçok Avrupalı artık Amerika Birleşik Devletleri'ni nihai varış noktası olarak görmüyor. Kağıt üzerinde daha zengin ama gerçekte çoğu zaman daha sert bir ülke görüyorlar. Ekonomik baskının etrafında zoraki dostluk gibi hissettiren bahşiş kültürü görüyorlar. Onlar, sağlık öncesinde kâr için tasarlanmış gibi görünen gıda sistemlerini görüyorlar. Gürültü, korku ve gösteri siyaseti görüyorlar. Ve tüm zenginliğine rağmen, garip bir şekilde güvensiz, kırılgan ve yorgun hissedebilen bir toplum görüyorlar. Bu yüzden sağdaki Amerikalılar Avrupa'yı zayıf veya önemsiz olarak alay ettiğinde, birçok Avrupalı sadece omuz silkiyor. Hayatlarını daha stresli, daha şiddetli, daha pahalı ve daha kaotik bir modernlik versiyonuyla takas etmeyi arzulamıyorlar. Gerçek değişim, Avrupa'nın Amerikan karşıtı olması değil. Avrupa'nın eski Amerikan rüyasından uzaklaştığıdır. Birçok Avrupalının istediği şey, giderek daha fazla evde zaten var. Amerika, bir zamanlar dünyaya sattığı hayalin artık insanların gördüğü ülkeyle uyuşmadığını fark etmedi mi? Ve Avrupa zaten daha iyi bir günlük yaşam sunuyorsa, dünyanın geri kalanı şimdi tam olarak neyi kıskanacak? Bağlantıda kal, Gandalv'ı takip @Microinteracti1