Bir Piskopos olarak sessiz kalamam. Bugün, Majesteleri Kral III. Charles için açık bir mektup hazırladım ve gönderdim; mektupun metni şöyledir: Kime: Majesteleri III. Charles, Birleşik Krallık ve Krallık'ın Kralı, İngiltere Kilisesi'nin Yüksek Valisi, Kadim bir unvanın taşıyıcısı: İnanç Savunucusu. Majesteleri, Sana ne bir politikacı ne de yorumcu olarak yazıyorum; Mesih'in Kilisesi'nin bir piskoposu olarak, bu krallığın Hristiyan temelleri sürekli yıkılırken sessiz kalamayan sadık tebaalarından biri olarak yazıyorum. Efendim, bir ulusun hayatında bazen sessizlik ihanet biçimine dönüşür. Şimdi Majestelerinizle konuşmayı reddedersem, bu tam bir an olurdu. Bin yılı aşkın süredir bu krallığın Tacı, Hristiyan inancıyla ciddi bir antlaşma içinde durmaktadır. Bu toprakların yasaları da onunla şekillendi. Halkımızın özgürlükleri bu besnesiyle beslendi. Uygarlığımızın vicdanı bundan oluştu. Ortaçağ İngiltere'sinin manastırlarından köylerimizin kiliselerine, Reformcuların vaazlarından İncil'i dünyanın sonuna taşıyan misyonerlik coşkusuna kadar, Hristiyan inancı sadece Britanya'yı etkilemekle kalmadı — onu da tanımladı. Ama bugün bu miras sessizce ama kasıtlı olarak aşınıyor. Bu ulusun kurumları arasında, onları inşa eden inanca karşı artan bir düşmanlık var. Hristiyan inancı kamu alanında alay konusu oluyor. Hristiyan ahlakı hoşgörüsüzlük olarak reddedilir. Hristiyan kurumları, çağın ideolojisine uyum sağlamak için doktrinlerden vazgeçmeleri için baskı altındadır. İngiltere adını taşıyan Kilise'nin içinde, Müjde'nin sonsuz gerçeğini ilan etmekten çok, çağın ruhunu yansıtmaya daha hevesli sesler ortaya çıktı. Bu arada, kiliselerimizin duvarlarının ötesinde, güçlü siyasi hareketler açıkça Hristiyanlığın bu ulusun yaşamındaki tarihi yerinden kaldırılmasından bahsediyor. ...