2000'lerin başında, meslektaşım, arkadaşım ve düşmanım Simon Pennyworth New York gezisinden tehlikeli bir fikirle döndü. "Ptardio," dedi, sesini masada alçaltarak. "Orada işlemleri otomatik olarak gerçekleştiren sistemler var. Çok ileri seviyede." Pennyworth hafta sonunu otomatik yürütme motoru dediği şeyi kurarak geçirdi; aslında bu durum piyasaya bağlı oldukça endişe verici bir tablo gibi görünüyordu. Pazartesi sabahı, Avrupa telekom hissediciliğinde mütevazı bir pozisyonu sessizce yerine getirmek için onu etkinleştirdi. İlk başta Simon kendinden dayanılmazca memnundu. "Görüyor musun? Amerikalılar yıllar önde." Sonra yanında oturan genç kişi eğildi. "Bay Pennyworth... Neden sürekli satın alıyor?" Kaşlarını çattı ve ayarları açtı. Pennyworth, 20.000 hisse için tek bir sipariş vermek yerine, sisteme yanlışlıkla her beş dakikada bir 20.000 hisse almasını talimatlandırmıştı. Ve bunu nasıl durduracağını bilmiyordu. Pozisyon, bakteriyel kültürlerle normalde ilişkilendirilen bir hızda büyüyordu. Pennyworth kısa sürede kayma noktasına ulaşıyordu. Ayağa kalktı, ofiste Cuma öğleden sonra maçlarında kullanacağımız kriket sopasını aldı ve bilgisayarını modern bir sanat eserine çarptı. Ne olduğunu görmek için gelen IT'den bir adam boğazını temizledi. ...