Complex Systems bu hafta @philipkiely ile, yakın zamanda (kelimenin tam anlamıyla) Çıkarım Mühendisliği üzerine bir kitap yazdı. Şirketlerde yapay zeka benimsemesinin mühendislik açısından nasıl göründüğünü tartıştık.

Sohbet uygulamalarının a) piyasaya sürülen en patlayıcı ve popüler tek uygulamalardan biri olduğunu ve b) çoğunlukla gerçek ürün olan API için bir teknoloji demosu olduğunu düşünüyorum. If ve for döngüleri gibi dönüştürücü bir ilkeldir.

If ve for döngülerinin aksine, kısmen altyapıdaki değişim hızından kaynaklanan bir ara varım katmanı gelişiyor; bu (teknoloji için garip bir şekilde) kesinlikle olumlu değil. Ve bu yüzden bir model güncellemesi çıktığında saçını yolmak yerine...

... Büyük ölçekte istihbarat dağıtmaktan sorumlu ekip, örneğin çeşitli modelleri sahip olduğunuz çeşitli görevlerle otomatik kıyaslamaya çıkarabilir, yeni rakipe karşı önceki talepleri otomatik olarak değerlendirebilir ve ardından kazananları otomatik olarak öne çıkarabilir.

Bunun çoğu, altyapının anında adaptif olarak tanıtılmasına benziyor, ki bu bana biraz bilim kurgu gibi gelen bir özellik.

Twitter'da prosumer yapay zeka kullanım durumlarının asimetrik görünürlüğü olduğunu düşünüyorum, modern kodlama araçları da dahil (ki bunlar en ekonomik açıdan önemli LLM geliştirmesidir... bugüne kadar). Kurumsal girişim gecikmeli ama on yıl daha az ve farklı görünecek.

Daha az "tüm gelen kutularını verelim ve YOLO" gibi, daha fazla pilot, daha fazla iş hattı uygulaması yavaş yavaş değişiyor ve ikinci nesilde işler gerçekten garipleşiyor çünkü "Bu iş süreci LLM'lerin var olduğu gibi tasarlarsak nasıl bir hayat görürsün?" diye düşünmeye başladığınızda işler gerçekten garipleşiyor.