En ilginç dinamiklerden biri, internetin kalıcı bir üst tuzak yaratmasıdır. Biriyle gerçek hayatta karşılaşmak, bir kişinin enerjisini, tutarsızlıklarını, hatta duraklamalarını ve sıkıcı kısımlarını tam olarak içine çekiyor oluyordunuz. Çok yüksek bant genişliği ve doğal olarak ilerlemesiydi. Neredeyse varsayılan olarak aşağı akıntıya doğru hareket edersiniz. Ama çevrimiçi olunca bu süreç tamamen tersine dönüyor. Optimize edilmiş, estetik öncelikli bir sinyal elde ediyorsunuz; bu yüksek varyans ve genellikle düşük isabetli. Profil genellikle kişinin en iyi performans gösteren çıktıları ve estetik odaklı, özellikle Instagram ve büyük sosyal ağlarda vs. Huninin üstü sonsuz ve sürtünmesiz olduğu için kimse bundan geçemiyor. Neden ki? Her zaman başka bir ilk izlenim vardır. Belki de insanlarla karşılaşmada olağanüstü iyi olan ve onları gerçekten tanımadaki neredeyse tamamen yetersiz bir kültür inşa ettik. Bir anlamda girişi sanayileştirdik ve derinliği yapısal olarak ulaşılmaz hale getirdik. Sorun insanların istememesi değil, ama inşa ettiğimiz yapısal mimarilerin hiçbiri gereken sabrı ödüllendirmiyor. Kalıcı bir likidite tuzağı ile karşılaşmak gibi.