Bu hayat, geniş ve sessiz bir kıtada yürümek gibi. Bazıları güç ve şan kalesine doğru yürür, zırh giymiş ve tozun arasından geçer; Bazı insanlar sadece ateş yakmak, çay yapmak ve koşuşturmadan uzakta bir köşede gün doğumunu ve batımını izlemek ister. Herkes kendi yolunu seçiyor ve her adım, kader haritasına oyulmuş bir iz gibi. Görünüşe göre dünya insanlarla ve ışıklarla dolu, sanki kimse gerçekten yalnız değilmiş gibi. Ama gece düştüğünde ve uzaktaki dağlardan rüzgar estiğinde, insanlar sonunda anlayacak - Birçok yol var, sadece tek başına yürüyebilirsiniz. Herkesin kalbinde bir ateş ve bir buz tarlası var. Alevler insanları kovalamaya, arzulamaya ve uzaklara gitmeye teşvik eder; Buz tarlası, insanları sessizleştirmeye, düşünmeye ve sessizlikte kendilerini net görmeye teşvik eder. İnsanlar bir süre yan yana buluşup yürür, ama kaderin uzun gecesinde çoğu zaman insanlar yalnız yolcular olarak ilerler. Yani bazıları yakmayı seçiyor, bazıları izlemeyi seçiyor; Bazı insanlar rüzgar ve karda meşaleleri yüksek tutarken, bazıları sessizce yıldızlara bakıyor. Ve tüm bunlar sadece aynı soruya cevap vermek - Uzun gece geçtiğinde, yıllar toza döndüğünde, bu hayatı nasıl yaşamayı seçiyorsun?