Kağıt üzerinde @brave oyun turu neredeyse gülünç derecede basit: - 2 düğme (Yukarı veya Aşağı) - Her 12 saatte bir yenile. (LOST the TV programından ilham aldım, evet, yine o yaştayım.) - Hedef 50/50 Ama asıl mekanik düğmeler değil. Ve hayır, bu sadece bir tıklama oyunu değil. Gerçek mekanik şu: Kimsenin tam bilgisi yokken ve herkes dinlemiyorken bir grup yabancıyı hizalanmaya yönlendirebilir misiniz? (Ya da rakip takımın dinlememesi gerektiği halde) İşte karmaşıklık bu. Gönderinizi görmeyebilecek, stratejinizle aynı fikirde olmayan, farklı zamanlarda giriş yapabilen, duygusal olarak aşırı düzeltme yapabilecek ya da rastgele basan insanları etkilemeye çalışıyorsunuz. (Muhtemelen ilk düğmeye, yani Yukarı/Yeşil düğmeye basarlardı) Temiz veriniz yok. Senkronize iletişim yok. Sistemin gerçek durumunu bile bilmiyorsunuz. (Gösterge panelini bilerek göstermedik) Yani oyun, 50/50 matematik yapmak için düğmeye basmak değil. Bu, gürültü altında koordinasyondur. Bu yüzden sinir bozucu, gergin ve bazen umutsuz hissettirebilir. (En fazla 6 oyunuz var, ama oyunu kazanmak için daha fazla down almak istersiniz) Tam bilgiyle, %50/50 önemsizdir. Eksik bilgi ve kademeli katılımla, psikoloji tarafından şekillendirilen hareketli bir hedef haline gelir: Denge mi dengeledik? Başkalarının da aynı şeyi yapacağına güveniyor muyuz? Bir sonraki güncellemeyi mi bekleyelim? İmkanı sabitlemek için erken mi harekete geçmeliyiz? Ve işte rahatsız edici gerçek şu: bazıları dinlemek istemeyecek ve sadece yanmasını izlemek isteyecek. Gerçek sistemlerde (piyasalar, topluluklar, şirketler vb.) nadiren mükemmel uyum elde edilir. ...