Pamiętaj, że zaledwie wczoraj Teheran rzekomo przedstawiał zupełnie inne warunki: ładunek płacony w juanach. Dziś to „jakikolwiek kraj z wyjątkiem USA i Izraela może przejść.” To nie jest ponowne otwarcie. To dowód na to, że zasady są improwizowane w czasie rzeczywistym. A dwa dni temu, 12 marca, Iran próbował uchodzić za rozsądny, mówiąc, że statki muszą koordynować swoje przejście z jego marynarką wojenną. Reuters doniósł również o innych selektywnych zapewnieniach dotyczących przejścia, w tym o statku zmieniającym swoje sygnalizowanie na „właściciel z Chin”, aby móc przejść. Widzieliśmy to wcześniej. Podczas kryzysu na Morzu Czerwonym w 2024 roku Hutiowie oferowali podobne selektywne zapewnienia w Bab el-Mandeb. W praktyce było to mylące, chaotyczne i niewiele przywracało normalny przepływ statków. Reuters doniósł, że wiele jednostek uwikłanych w te ataki nie miało związku z Izraelem, a UNCTAD stwierdził, że tranzyty przez Kanał Sueski spadły o 42% w porównaniu do poziomów szczytowych. Transport morski nie normalizuje się z powodu haseł. Normalizuje się, gdy przejście jest jasne, weryfikowalne, ubezpieczalne i trwałe. W tej chwili nie jest żadnym z tych rzeczy. Więc to nie jest Iran, który luzuje swoje gripy na Cieśninie Ormuz. To PR-owy spin mający brzmieć rozsądnie. Dopóki właściciele, załogi, czarterzy i ubezpieczyciele nie będą mogli poruszać się bez ad hoc politycznych testów lub specjalnych zezwoleń, Cieśnina pozostaje ściśnięta.

To jest Rubymar. Zatonął w marcu 2024 roku w Bab el-Mandeb po tym, jak Houthi powiedzieli, że celują tylko w statki związane z USA, Wielką Brytanią i Izraelem. * Flaga Belize * Właściciel z Wysp Marshalla, z adresem w Wielkiej Brytanii na dokumentach * Zarządzanie libańskie * Niejasne ubezpieczenie * Saudyjski związek handlowy * W drodze do Bułgarii z ładunkiem nawozów To jest problem z "testem", który Iran teraz proponuje: co dokładnie oznacza statek amerykański, izraelski lub sojuszniczy? Czy mają na myśli: * kraj, którego flaga powiewa? * kraj własności? * kraj zarządzania? * kraj ubezpieczenia? * kraj powiązań handlowych? * pochodzenie lub miejsce przeznaczenia ładunku? Gdy przejdziesz przez tę listę, ogromna część globalnego transportu morskiego ma jakieś amerykańskie, brytyjskie lub izraelskie pochodzenie gdzieś w łańcuchu. Rosyjskie, irańskie i chińskie statki mogą łatwiej przejść ten test. Ale te statki i tak już się poruszały w tym tygodniu. Więc, co tak naprawdę się tutaj zmieniło? Nie ryzyko. Tylko branding.