Argument na rzecz ropy naftowej po 200 dolarów za baryłkę według mojej analizy. Po pierwsze, musisz zrozumieć, że po stronie popytu świat zużywa około 100 milionów baryłek ropy dziennie, z czego 20 milionów baryłek przepływa przez Cieśninę Ormuz. Ta cieśnina jest zamknięta. A przerażająca część tego jest taka, że Iran nie potrzebował marynarki wojennej, aby ją zamknąć. Wystarczyła garstka tanich dronów wystrzelonych w pobliżu szlaku wodnego, a w ciągu 48 godzin ubezpieczyciele wycofali ochronę przed ryzykiem wojennym, a 150 tankowców opuściło kotwicę, zamiast ryzykować przeprawę. To jest BARDZO wysoka strategia ROI dla Iranu, ponieważ teraz potrzebne jest bardzo mało kapitału, aby utrzymać zamknięcie, ponieważ rynek odpowiednio wycenił ryzyko, co czyni to ekonomicznie nieopłacalnym. Mówiąc to, co czyni tę sytuację strukturalnie inną od wcześniejszych kryzysów, to fakt, że nie ma wolnej mocy produkcyjnej, która mogłaby być wykorzystana, i to jest KLUCZOWE. Arabia Saudyjska, ZEA, Kuwejt i Irak nie mogą uzupełnić podaży, ponieważ nie mogą eksportować. 89% saudyjskiego eksportu, 97% eksportu Iraku oraz 100% eksportu Kuwejtu i Kataru przepływa przez tę cieśninę. Co to oznacza, to to, że pierdolone zbiorniki na ropę w Zatoce szybko się napełniają! Co oznacza, że producenci nie tylko tracą przychody z eksportu, ale są zmuszeni do całkowitego ograniczenia produkcji, ponieważ dosłownie nie ma gdzie przechowywać ropy. Irańskie ataki na infrastrukturę fizyczną tylko to pogarszają! Rafineria Ras Tanura saudyjskiego Aramco, która przetwarza 550 000 baryłek dziennie i jest jednym z największych terminali eksportowych ropy na świecie, została zamknięta po tym, jak ataki dronów wznieciły pożar w kompleksie. Obiekt Ras Laffan w Katarze, który produkuje około 20% światowego LNG, wstrzymał całą produkcję po irańskich atakach. Rafinerie w Bahrajnie, Kuwejcie i ZEA również zostały zaatakowane. To fizyczne zniszczenie infrastruktury przetwórczej i eksportowej w sześciu krajach jednocześnie. Przywrócenie tej mocy produkcyjnej nie jest jak włączenie przełącznika. Uszkodzenia rafinerii na skalę przemysłową zazwyczaj zajmują od trzech do sześciu miesięcy do naprawy w normalnych warunkach pokojowych, z pełnymi łańcuchami dostaw dostępnymi i bez trwającego zagrożenia dodatkowymi atakami. W czasie aktywnej wojny ten czas znacznie się wydłuża. Najwięksi klienci LNG Kataru w Japonii, Korei Południowej i Europie prawdopodobnie będą musieli czekać tygodnie lub miesiące na dostawy zgodnie z umowami, a są to długoterminowe umowy zbytu, które nie mają łatwej substytucji dostępnej na rynku spot. A do tego dodaj Jemen. Huti już wznowili ataki na żeglugę na Morzu Czerwonym, zmuszając do zmiany kursu wokół Przylądka Dobrej Nadziei. Z punktem kontrolnym Bab-el-Mandeb łączącym Morze Czerwone z Zatoką Adeńską, który jest skutecznie zamknięty dla zachodniego ruchu handlowego, co oznacza, że jedyną alternatywną trasą dla ropy z Zatoki jest teraz również niedostępna. Oznacza to, że oba kluczowe punkty energetyczne świata są jednocześnie zagrożone po raz pierwszy w nowoczesnej historii.