Dla starszych singielek istnieje pewnego rodzaju fizjologiczna awersja, a finansowa sympatia. Ostatnio umawiałem się z pewną panią, nazywaną H, która ma 30 lat, odnosi sukcesy zawodowe, prowadzi własną firmę edukacyjną, a jej rodzina ma się całkiem dobrze, oboje rodzice są na emeryturze z państwowych przedsiębiorstw. Wszyscy czuliśmy się całkiem dobrze w swoim towarzystwie. Zjedliśmy kilka posiłków razem. Kilka dni temu umówiłem się na kolację w pobliżu jej domu, jechałem około 40 minut. Po drodze informowałem ją, a po przyjeździe czekałem na nią pół godziny. Za kolację dla dwojga zapłaciliśmy 1280. Moje wrażenia z H są takie, że ma ona znajomości i pewne zasoby społeczne, w rozmowie wspominała o drogich restauracjach, które odwiedzała, i zna wielu właścicieli firm. Sprawy załatwia sprawnie i bez zbędnych ceregieli. Jednak jej wadą jest brak świadomości serwisowej. Po długim czasie spędzonym z tymi abstrakcyjnymi ludźmi z WEB3, mam wrażenie, że osoby z WEB2 powyżej 25 roku życia wyglądają jak stare lampy. Jeśli masz dziewczynę, która jest nieco bardziej dojrzała, to potrafi cię rozpieścić jak płód. Czuję, że dla starszych singielek to tak, jakby studentki patrzyły na swoich sponsorów. Fizjologiczna awersja, finansowa sympatia. W końcu H jest osobą, która potrafi wspólnie z rodziną dobrze zorganizować życie, ale czy można być szczęśliwym, spędzając z nią codziennie czas?