Een maat van de universiteit nam gisteravond uit het niets contact met me op. Die gast was senior productmanager bij Google. Haalde zonder probleem $320k+ TC binnen. Huis in Austin, drie jonge kinderen, vrouw die haar carrière opzij heeft gezet om de gezinschaos te regelen. Is gekapt in de laatste herstructureringsgolf. Nu kijkt hij toe hoe de spaargelden wegvloeien met $5.800+ per maand alleen al om de lichten aan te houden en de kinderen te voeden. Hypotheek, kinderopvang voor de peuter, schoolspullen, twee autoleningen, zorgverzekering COBRA die binnenkort ingaat. Hij heeft de cijfers keihard doorgerekend: misschien vier maanden voordat het voorbij is. Hij was altijd de luidste in de groep—opgeboden over de aandelenopties, de flexibele werkplek, hoe Big Tech voor altijd onkwetsbaar was. Gisteravond was hij stil. Trillerig. Hij gaf toe dat hij om 3 uur 's nachts wakker ligt en naar het plafond staart, denkend aan wat er gebeurt als de rekening op nul staat. Hij stuurt volop sollicitaties. 250+ de deur uit. Een paar recruiter DMs die niets opleveren. Sollicitaties die eindigen met "we nemen contact met je op" en dan stilte. De markt is ijskoud en elke vacature krijgt 's nachts 500+ aanmeldingen. Hij zei recht voor zijn raap: "We dachten dat we het onder controle hadden. Huis, collegefondsen voor de kinderen die beginnen, geplande vakanties. Nu verfris ik om middernacht de vacaturewebsites en vraag ik me af of we bij mijn schoonouders moeten intrekken." Je denkt nooit dat het jou zal overkomen. Totdat de toegang wordt ingetrokken, de agenda verandert in een spookstad, en de hypotheekafrekening toch op de mat valt. Als je nog steeds een dik TC verzamelt bij een FAANG of een groot techbedrijf en denkt dat de gouden handboeien en het netwerk je altijd zullen opvangen… word wakker. De runway verdwijnt sneller dan je verwacht. DMs staan open als je in dezelfde spiraal zit of iemand kent die eronder bezwijkt. Geen oordeel. Gewoon eerlijke praat.