Meer dan wat ook, ben ik een student. Niet in de academische zin. Ik heb nooit de academische weg gevolgd. Ik heb zelfs nooit mijn middelbare schooldiploma behaald (te laat met detenties, lang verhaal). Maar dat heeft me nooit tegengehouden om te leren. Meestal door te observeren. Ik ontdekte dat de beste kennis komt van luisteren... echt luisteren naar de ruimtes waarin je je bevindt, de wind, de interne gedachten die van oor tot oor pingelen. Ik vind dat er hier ook zoveel te leren valt. Dus breng ik veel tijd door met het observeren van alles. Iedereen is zo slim en getalenteerd. Grenzen verleggen. Visuele grenzen verleggen. Mogelijkheden verleggen. Er is zoveel te leren. En zoveel verschillende mensen om van te leren. Dus ik observeer. En ik geef om. Nu kan dit volgende deel een beetje vreemd overkomen, maar ik denk aan jullie allemaal. Waarschijnlijk veel meer dan ik zou moeten. Voor mij, een gevangen publiek... dit is de droom. Hoe kan ik jullie uitnodigen om het werk dat ik maak te ervaren? Waar kan ik rails bouwen die jullie binnenbrengen... en jullie binnenhouden? Dus ik ben geobsedeerd. Ik heb de OE-meta zien doorkomen terwijl kunstenaars te veel beloofden en te weinig leverden. Ik heb mensen zien netwerken met tokens en toekomstige drops in frustratie missen. Ik voelde de FOMO aan de zijlijn van kunst die ik me niet kon veroorloven. Ik voelde de liefde van een gemeenschap die zich verzamelt rond een gedeelde passie voor kunst. Wat heeft in het verleden gewerkt? Wat werkt nu? ...