We hebben de coördinatie tussen meerdere knooppunten decennia geleden grotendeels opgelost in gedistribueerde computing. Het blijkt dat LLM-teams vandaag de dag met enkele van dezelfde coördinatieproblemen worden geconfronteerd. Hier is een echt goed artikel voor iedereen die multi-agent systemen ontwerpt. Het past de theorie van gedistribueerde systemen toe op LLM-teams en vindt dezelfde O(n²) communicatieknelpunten, vertragingen door stragglers en consistentieconflicten die direct naar voren komen. Gedistribueerde teams verspilden meer rondes aan communicatie zonder vooruitgang te boeken, maar ze herstelden ook sneller wanneer individuele agenten vastliepen. Hoe verhoudt dit zich tot gedistribueerde systemen? Het werk probeert LLM-teams te evalueren als gedistribueerde systemen. Het legt een principieel kader vast in plaats van trial-and-error om te beslissen wanneer teams helpen, hoeveel agenten te gebruiken en welke coördinatiestructuur bij de taak past. LLM-teams ontwerpen zonder principes van gedistribueerde systemen is als het bouwen van een cluster zonder consensusprotocollen te begrijpen. Paper: