Terug in de vroege jaren 2000 kwam mijn collega, vriend en vijand Simon Pennyworth terug van een reis naar New York met een gevaarlijk idee. "Ptardio," zei hij, terwijl hij zijn stem verlaagde op het bureau. "Ze hebben daar systemen die automatisch transacties uitvoeren. Vreselijk geavanceerd." Pennyworth bracht het weekend door met het installeren van wat hij zijn geautomatiseerde uitvoeringsengine noemde, die in werkelijkheid leek op een behoorlijk verontrustende spreadsheet die verbonden was met de markt. Maandagochtend activeerde hij het om stilletjes een bescheiden positie in een Europese telecomaandeel uit te voeren. In het begin was Simon onuitstaanbaar tevreden met zichzelf. "Zie je? De Amerikanen zijn jaren vooruit." Toen leunde de junior naast hem over. "Meneer Pennyworth… waarom blijft het kopen?" Hij fronste en opende de instellingen. In plaats van een enkele order voor 20.000 aandelen te plaatsen, had Pennyworth per ongeluk het systeem opgedragen om elke vijf minuten 20.000 aandelen te kopen. En hij wist niet hoe hij het moest stoppen. De positie groeide in een tempo dat normaal gesproken geassocieerd wordt met bacteriële culturen. Pennyworth bereikte al snel het kookpunt. Hij stond op, greep de cricketbat die we gebruikten voor de vrijdagmiddagspellen op kantoor, en begon zijn computer in een stuk moderne kunst te verpletteren. Een kerel van IT, die was gekomen om te zien wat de commotie was, hief zijn keel op. ...