Een ding dat ik geweldig vind aan het werk van Bolaño, dat ik mis in de meeste moderne literaire schrijfsels, is de enorme hoeveelheid *textuur*. Hij werkte in Europa als afwasser, campingbeheerder, havenarbeider, druivenplukker, bellboy en vuilnisman, en was praktisch een zwerver gedurende een paar decennia. En dit was nadat hij in Chili was gearresteerd voor politieke agitatie. Zijn boeken zitten vol met een doolhof van echte details die een dichte hoeveelheid ervaring samenpersen. Hetzelfde geldt voor Tolstoj (vocht in een oorlog, aristocratisch / sociaal leven, enz.) of Joyce's Ulysses, dat gewoon vol zit met details van het leven in Dublin. Als je hele leven gewoon voorstad -> universiteit -> schrijver is, is het behoorlijk moeilijk om iets groots te maken. Smaak komt voort uit veel moeilijk te verkrijgen, 'dikke' input verzameld uit verschillende contexten. Dit is waar in veel velden, bijvoorbeeld ik neig ertoe om uitspraken over baanverlies / 'nepbanen' van mensen die nooit in echte werkomgevingen hebben gewerkt of die hun hele leven in de tech-industrie in Californië hebben doorgebracht, te negeren. De realiteit zit vol verrassende details.

@brunellaism Het betekent niet dat je een drugsverslaafde moet zijn geweest of vreemde baantjes hebt moeten hebben of wat dan ook. Ik heb gewoon veel van Knausgaard gelezen en veel daarvan is gewoon saai voorstedelijk Zweeds/Norweegs leven dat hij heel minutieus observeert. Maar hij heeft veel meegemaakt binnen dat -- huwelijk, scheiding, enz.

@brunellaism Algemeen verwacht ik dat naarmate het leven virtueler wordt en het steeds gemakkelijker wordt om via een scherm te leven, het schrijven correspondingly dunner zal worden, en ik geloof dat we dat de afgelopen twee decennia hebben gezien.