In de Verenigde Staten zijn er enorme pijlen in de grond gegoten. Sommige zijn 70 voet lang. Ze staan op eenzame heuvelruggen en woestijnheuvels, wijzend over leeg land naar plaatsen die je niet meer kunt zien. De meeste mensen rijden er voorbij zonder te beseffen wat ze zijn. Ze waren nooit bedoeld voor reizigers op de grond. Ze zijn gebouwd voor piloten. In de vroege jaren 1920 was vliegen over Amerika nog experimenteel. Zodra de zon onderging, werd het land beneden een zwarte leegte. Luchtpostpiloten die het land doorkruisten, hadden bijna niets om hen te begeleiden. Dus bouwde het Amerikaanse Postkantoor iets enorms. Een continentaal navigatiesysteem in de lucht. Begin jaren 1920 creëerden ingenieurs een keten van luchtweglichttorens die zich uitstrekten van New York tot San Francisco. Elke 10–15 mijl rees een stalen toren ongeveer 50 voet de lucht in, bekroond met een draaiend licht dat van mijlenver te zien was. Maar piloten hadden ook begeleiding nodig tijdens de dag. Dus gieten arbeiders enorme betonnen pijlen naast elke lichttoren. De meeste waren gemonteerd op vierkante betonnen pads en felgeel geschilderd zodat ze vanuit de cockpit zichtbaar waren. Elke pijl wees precies naar de volgende toren in de keten. Vanuit de lucht werd navigatie eenvoudig. Pijl. Toren. Pijl. Toren. Over woestijnen....