Dus ik was gisteren op een familiefeest en mijn oom vroeg me naar de situatie in Iran. Hij had me zien posten over macro-markten, dus hij wilde begrijpen wat er aan de hand is en hoe hij erover moet denken. Ik begon hem erdoorheen te lopen. De verstoring in de Hormuz, de sanctie-ontheffing, wat het betekent voor de prijzen. Normaal gesprek. Zijn broer zat daar recht tegenover, te luisteren. Vandaag belde mijn tante. Ze vertelde me dat zijn broer van streek was na dat gesprek. Niet precies om mij, maar om de situatie. Het blijkt dat hij een paar jaar geleden iets soortgelijks heeft meegemaakt. De olieprijzen stegen, zijn portefeuille bloedde, hij raakte in paniek en verkocht op het slechtste moment. Niemand om hem heen begreep de markten, omdat hij niemand had om te bellen, dus zat hij daar maar alleen naar zijn scherm te kijken en maakte slechte beslissingen in stilte. En gisteren zat hij daar te kijken hoe ik casual het speelboek aan zijn broer uitlegde alsof het niets was. Dat was wat hem raakte, niet mijn analyse, maar de kloof. Het bleef even bij me hangen omdat ik daar ook ben geweest, misschien niet in dezelfde situatie, maar dat gevoel ken ik. Die stille, bijna beschamende woede van het kijken naar iemand die hulp krijgt voor iets waar niemand jou mee hielp. Of omdat je niemand had of omdat het je nooit was opgevallen dat vragen zelfs een optie was. Je weet hoe het gaat als je brein de wereld in tweeën splitst. Mensen die iemand hebben om te bellen als alles in elkaar stort en jij, die het alleen moet uitzoeken, de moeilijke weg omdat dat alles is wat je had. En in plaats van die pijn te voelen, doet je brein iets raars. Het draait het om en verandert het in oordeel, alsof ik het alleen heb aangepakt, waarom kunnen zij dat niet en zijn zij zwak omdat ze iemand nodig hebben. Je begint jezelf te vertellen dat alleen worstelen de sterkere weg was en dat je er beter van bent. Neer kijken op iemand is makkelijker dan toegeven dat je wenste dat iemand voor jou was gekomen. Makkelijker dan te zitten met hoe graag je wilde dat dingen anders waren gegaan. Dus kiest je brein dat en het is een slechte plek om te leven. Maar nu denk ik erover om hem gewoon even te bellen om te vragen hoe het gaat, want als mijn tante me dat niet had verteld, had ik het nooit geweten en dat is het deel dat me bang maakt. Hoeveel mensen om ons heen dragen dat soort gewicht en we merken het zelfs niet.