Het is echt viscerale om tussen twee werelden te leven. Vrienden en familie in het Midden-Oosten te hebben, die hun smeekbedes en wanhoop voor overleving en steun delen, terwijl je scrolt naar een technologiebedrijf dat een fondsenwervingsactie aankondigt om meer gewapende drones te bouwen, naar iemand die tijdens de brunch cocktails drinkt, naar iemand die zijn e-mails automatiseert met OpenClaw. Om te denken dat het niets meer is dan puur geluk waar je geboren bent en wat thuis voor jou betekent, en de impact die het kan hebben op het vormen van je wereldbeeld, cultuur, levenshouding. Hoe zijn we ooit zo losgekoppeld en onsamenhangend geworden als soort dat we de tegenspoed van onze eigen soort niet herkennen?