Zodra je geest vanzelf wegdrijft van materiële genoegens, wordt hij zo koppig dat hij zelfs niet meer doet alsof hij van de dingen houdt waar hij vroeger naar verlangde. Hij duwt je altijd naar zijn nieuw gevonden interesse - een diepe duik in het innerlijke zelf. Dit kan "dom" aanvoelen vanuit een materieel perspectief, aangezien je je materiële bezittingen niet echt kunt achterlaten vanwege de externe verplichtingen die je bent aangegaan tegenover je familie. Maar het is dezelfde "jij" die houdt van wat de geest voor je doet, net zoals je altijd deed; het is alleen dat de interesse is veranderd. Je zocht toen ervaring, en je zoekt nu ervaring. Het is alleen zo dat de innerlijke ervaring je meer een "kick" begint te geven, tot het punt waarop het soms voelt alsof het het enige is waar je om geeft - en toch kun je niet "all in" gaan omdat je gebonden bent aan Dharma. Dit is een zeer interessante paradox om mee te leven, maar dat is wat je een onthouding noemt: een echte test om te ontdekken of het gewoon weer een zoektocht van je geest was, of dat je ziel de hele zoektocht heeft overgenomen zonder dat je het zelfs maar doorhad.