NIEUWE blogpost is live! De Zelfhulpval: Wat 20+ Jaar "Optimaliseren" Mij Heeft Geleerd Naarmate ik ouder word, denk ik steeds meer dat zelfhulp een val kan zijn. Soms is de remedie erger dan de ziekte. Ik zeg dit na ~20 jaar schrijven over zelfhulp en een leven lang het consumeren ervan. Als je genoeg tijd doorbrengt in de wereld van "verbetering", zul je iets vreemds opmerken: De mensen die het meest geobsedeerd zijn door zelfhulp, zijn vaak de minst geholpen door het. Achter de glimlachen en motiverende citaten, achter gesloten deuren en na een drankje of twee, is de waarheid dat ze niet in staat zijn om hun zorgen te slim af te zijn. Aan de ene kant is deze ongelukkigheid misschien precies wat iemand in de eerste plaats in zelfontwikkeling brengt, toch? Ik nam dit lange tijd aan over mezelf, en het is gedeeltelijk waar. Aan de andere kant, wat als zelfhulp zelf eigenlijk ongelukkigheid creëert of versterkt? Moderne zelfhulp bevat een ingebouwde fout: Om jezelf voortdurend te verbeteren, moet je voortdurend de manieren vinden waarop je gebroken bent. Gelukkig zijn er een paar perspectiefverschuivingen die het verschil maken. Het heeft me beschamend lang gekost om ze uit te vogelen. Laten we beginnen met een frisse blik op een oud concept. Zie de link hieronder voor de volledige blogpost 👇