Tony Fadell heeft meer bewijs voor deze filosofie dan wie dan ook in leven. De iPod werd gelanceerd met één functie: muziek afspelen. Geen FM-radio, geen voice recorder, geen draadloze synchronisatie. De raad van bestuur van Apple wilde al deze functies. Jobs en Fadell hebben ze allemaal geschrapt. De iPod verkocht 100 miljoen eenheden in zes jaar. De Nest Thermostat werd geleverd met een display dat alleen de temperatuur toonde. De concurrerende thermostaten van Honeywell hadden 12 knoppen en 6 menu-schermen. Nest had een enkele draai-knop. Google kocht het bedrijf voor $3,2 miljard. "Als je niet kunt uitleggen waarom het belangrijk is, wordt het niet verzonden" klinkt als een platitude totdat je beseft wat het eigenlijk vereist. Het vereist dat een PM een kamer binnenloopt waar een ingenieur drie weken aan iets heeft gewerkt en zegt: "dit voegt complexiteit toe zonder het probleem op te lossen, we schrappen het." Dat gesprek vernietigt de meeste PM's. Ze kiezen er vaak voor om alles te verzenden omdat ja zeggen gratis is en nee zeggen politieke kapitaal kost. De reden dat de meeste producten opgeblazen aanvoelen, is omdat ja zeggen de weg van de minste weerstand is. Niemand wordt ontslagen voor het toevoegen van een functie. Mensen worden ontslagen voor het schrappen van iets dat een VP wilde. Fadell's Nest-regel dwingt de tegenovergestelde prikkelstructuur af. De bewijslast ligt bij de functie, niet bij de persoon die het schrappen. Die ene omkering verandert alles over hoe een team prioriteiten stelt. De meeste PM's behandelen de roadmap als een takenlijst. De beste PM's behandelen het als een moordbord. Elk item is schuldig totdat het onschuldig is bewezen. Dat is de werkelijke taak.