Het is weer tijd voor mijn periodieke waarschuwing. Leer van mijn fouten. Er is een dier in ieders tuin dat verschillende namen heeft, zoals aardappelkever, zaadkever, houtluis, pillekever, rolkever, enzovoort. De wetenschappelijke term is "isopod". Ze kruipen onschuldig rond en eten bladeren. Soms vindt iemand er een in een tomaat of courgette, maar het is niet de schuld van de isopod - een slak of sprinkhaan heeft het gat in de groente gekauwd; de isopod maakte gewoon gebruik van de schuilplaats. Met andere woorden, ze zijn geen plagen. Op een dag besloot ik een pillekever te eten. Ik ontdekte dat ze hun ammoniakafval in hun lichaam opslaan, dus als je er een opkauwt, smaakt het precies zoals oude urine ruikt. Om redenen waar ik liever niet op in ga, gaf ik het niet op. Ik realiseerde me dat ze klein en rond zijn en opgerold, dus ik kon er vermoedelijk gemakkelijk een heel doorslikken. Let op dat ik een volwassen man was toen ik dit deed, geen kind. Ik stopte de opgerolde isopod in mijn mond en slikte hem door. Het ging een paar seconden goed. Toen, halverwege mijn slokdarm, rolde de pillekever zich weer uit. Hij koos ervoor om NIET naar mijn maag te gaan, en besloot terug omhoog mijn keel in te kruipen. Dus zijn gladde, gestroomlijnde lichaam, gecombineerd met vele sets poten die zijn ontworpen om hen door bladeren te duwen, betekende dat de inspanningen van de pillekever ver superieur waren aan mijn zwakke peristaltiek. Geluk voor mij, ik voelde de pillekever helemaal. De. Weg. Terug. Omhoog. Elke. Inch. Toen hij mijn mond binnenkwam, spuugde ik hem uit en hij kroop het gras in. Ik zocht geen wraak, omdat hij me eerlijk en rechtvaardig had verslagen. Dus als je nooit iets anders van mij leert, eet dan geen pillekevers. Dat is je les voor vandaag. In ander nieuws, het is erger om een pillekever te eten dan een stinkkever. Dit betekent niet dat het "goed" is om een stinkkever te eten. Ik zou liever niet delen hoe ik aan deze esoterische kennis ben gekomen.