W 2021 roku Sri Lanka zakazała importu nawozów syntetycznych na jeden sezon. Produkcja ryżu spadła o 40 procent. Ceny wzrosły. Rząd upadł. To był jeden kraj. Jedna decyzja polityczna. Odwrócona w ciągu kilku miesięcy. Zamknięcie Hormuzu teraz wywiera ten sam wstrząs na całym kontynencie azjatyckim jednocześnie, a nikt nie może tego odwrócić, ponieważ cieśnina jest zaminowana, nieubezpieczona i niechroniona. Indie uruchamiają zakłady nawozów w 60 procentach ich zdolności po ograniczeniu przydziału gazu do 70 procent historycznych średnich. Delhi formalnie poprosiło Pekin o pilny urea 12 marca. Pekin nic nie powiedział i zakazał własnego eksportu fosforanów do sierpnia. Koszt dotacji na nawozy został zrewidowany do 1,86 lakh crore rupii, co stanowi ponad 40 procent całego budżetu dotacji Indii, przy czym urea nadal sprzedawana jest po 242 rupie za worek w porównaniu do międzynarodowych cen wielokrotnie wyższych. Zapas 17,7 miliona ton stanowi prawdziwą krótkoterminową poduszkę. Ale przygotowania do sezonu Kharif zaczynają się w maju. Jeśli 60-procentowe prawdopodobieństwo poniżej normalnych monsunów według Skymet się zrealizuje w tym samym czasie, Indie staną w obliczu kryzysu produkcji żywności o ciężkości, jakiej nie doświadczyły od czasu stanu wyjątkowego, który pierwotnie wywołał Zieloną Rewolucję. Bangladesz zamknął cztery do pięciu z sześciu głównych fabryk mocznika po wprowadzeniu racjonowania gazu spowodowanego odcięciem LNG z Kataru. Sezon Boro ryżu, który produkuje ponad połowę rocznej produkcji ziarna w kraju, trwa prawie bez krajowego zaopatrzenia w azot. Zapas mierzony w tygodniach. Sektor odzieżowy generujący 85 procent dochodów z eksportu stoi w obliczu jednoczesnych zakłóceń w dostawach bawełny i petrochemikaliów. Przewidywana utrata plonów: 20 do 40 procent. Ograniczenia gazowe w Pakistanie ograniczają krajową produkcję nawozów, podczas gdy obsługa długu pochłania szacunkowo 81 procent dochodów z podatków. Każdy dolar wydany na import awaryjny mocznika konkuruje z każdym dolarem spłaty długu w ramach fiskalnego systemu, który MFW opisuje jako niosący wysokie ryzyko stresu suwerennego w krótkim okresie. Przewidywana utrata plonów pszenicy: 10 do 20 procent. Sri Lanka sama w sobie stoi w obliczu ryzyka utraty plonów ryżu na poziomie 15 do 30 procent z powodu tej samej zależności od importu, która spowodowała katastrofę w 2021 roku. Różnica: w 2021 roku była to rana samonakładana, którą można było odwrócić przez zmianę polityki. W 2026 roku jest to zewnętrzne zakłócenie, które wymaga koalicji morskiej do rozwiązania, a ta koalicja nie istnieje. Azja Południowo-Wschodnia: Indonezja, Wietnam, Tajlandia i Filipiny stają w obliczu granularnego mocznika powyżej 700 dolarów za tonę na wiosenne dostawy. Te cztery kraje znajdują się w sercu globalnej produkcji żywności. Azja Południowo-Wschodnia produkuje 68 procent światowej akwakultury, zależnej od mączki sojowej, która teraz zmienia ceny, gdy cały łańcuch białkowy się zaostrza. Przewidywany wpływ na plony i inflację żywności w całym regionie: 10 do 25 procent. Teraz cofnij się i zobacz pełny obraz. Jedna trzecia globalnego handlu nawozami morskim przechodzi przez Hormuz według UNCTAD. Transport załamał się o 97 procent. Prawie 49 procent handlowanego mocznika jest związane z eksporterami z Zatoki, narażonymi na konflikt. Odpowiedź plonów na azot nie jest liniowa. Jest kwadratowa. Bogate narody działające powyżej agronomicznego optimum tracą 2 do 5 procent. Narody azjatyckie i afrykańskie działające na stromej krzywej wznoszącej tracą 15 do 40 procent z tego samego procentowego zakłócenia dostaw. Kryzys nie rozkłada się równomiernie. Rozkłada się wzdłuż dokładnych linii podziału rozwoju. Matematyka gwarantuje, że narody najmniej przygotowane do absorpcji wstrząsu ponoszą największe straty. Sri Lanka w 2021 roku była ostrzeżeniem. Świat obserwował, jak jeden kraj traci 40 procent swojego ryżu w jednym sezonie i traktował to jako aberrację. To była zapowiedź. Pełna analiza: